CADI’NIN HİKAYELERİ

Türkçede “Allah’ın sopası yok” diye bir laf var, bayılıyorum. (İnanışlarımıza göre evren de diyebiliriz.) Evren bize ne kadar güzel bir ders verdi değil mi? Yıllardır uyarıyordu. H â lâ anlamadığımızı görünce şöyle dedi herhalde: Tamam o zaman, hayvanlarda kalması gereken bir virüsü sizin üzerinize salayım ve  doğanın dengesini nasıl bozduğunuzu anlayın! Koronavirüs neden insanlara geçti? Evde ekmek yapmayı öğrenelim, kaçırdığımız filmleri seyredelim, daha fazla kitap okuyalım, birbirimize daha fazla komik video gönderelim diye mi? İnşallah öyle değildir.  Eşlerle, çocuklarla ilişkilerimizi ve en önemlisi de kendimizle olan ilişkimizi yeniden gözden geçirelim diye mi?  Bu güzel bir neden olabilirdi aslında... Bütün bunların ekolojik sistemin dengesini bozduğumuz için başımıza geldiğini herkes anlamış değil. Şu anda bu virüs’ü yenmiş olsak ve hadi çıkın serbestsiniz deseler, daha birkaç haftaya kalmadan aynı yere döneriz  :  İlaçlama yap, öldür doğada...

O kadar çok anlayamadığım şey var ki… Sayfalarca yazabilirim herhalde. Şu yaz aylarında Çeşme’de tatildeyken gözüme batanlarla başlayayım. Aşırı naylon torba ve pet şişe kullanımını dehşet içinde izlemeye devam ediyoruz... Pet ve cam şişeleri, teneke kutuları sokağa atanlarda bir azalma yok... Çöpe bile atmamak lazım, çünkü hepsi geri dönüştürülebiliyor. Eskiden şişeleri ve gazeteleri biriktirir Çeşme’ye götürürdüm. Artık gerek kalmadı. İki sene boyunca vır vır etmemin sonucunda artık Ildır’daki sitemize de geri dönüşüm kutuları konuldu. Ama kaç kişi çöpünü ayrıştırıp götürüp oraya atıyor? Bilmek istemiyorum… Tek bildiğim ailece çöpçü olduk(!) Plajdan, sokaktan, denizden toplayıp kutulara atıyoruz. Denizler desen, içler acısı… Sekiz senedir aynı sitede yüzüyorum, yüzerken de gözlükle denizin dibine bakıyorum. Her geçen sene su daha bulanık, denizin dibi daha yosunlu, eskiden bulduğum deniz kabukları artık yok... Eğer fırtınalı bir günden sonra yüzüyorsam denizin içi naylo...